Rumpum Advertisement

पेन्सन, पजेरो सुबिधा विरोधदेखि म अघि बढछु टिन्स क्लबसम्म

Neuro Revised Adv
Koshi Dashain ad
पेन्सन, पजेरो सुबिधा विरोधदेखि म अघि बढछु टिन्स क्लबसम्म

एक नम्बर प्रदेश सरकारका प्रवक्त्ता तथा आन्तरिक मामिला तथा कानूनमन्त्री हिक्मतकुमार कार्कीले राजनीतिमा लामो यात्रा तय गरिसकेका छन् । विद्यार्थी जीवनदेखि बाम राजनीतिमा लागेका उनी एमाले निकट विद्यार्थी संगठन अनेरास्ववियूका केन्द्रीय पूर्वअध्यक्ष पनि हुन् । हाल नेकपाको केन्द्रीय सदस्य रहेका मन्त्री कार्की समस्याभन्दा समाधानमा विश्वास गर्छन् ।

aa

विद्यार्थी नेतृत्त्वमा होस् वा पार्टीको जिम्मेवारीमा हुँदा उनले निरन्तर सफल अभियान चलाएका छन् । समस्यालाई वारपार गरेर समाधानका लागि निरन्तर अभियान सञ्चालन गर्न रुचाउने उनले प्रदेश सरकारको मन्त्री भएपछि पनि युवाहरुलाई सुधार्न ‘म अघि बढछु सगरमाथा टिन्स क्लब’ सञ्चालन गराएका छन् । मन्त्री कार्कीले आफनो राजनैतिक यात्रा र सञ्चालन गरेका अभियानबारे कोशी अनलाइनसँग छोटकरीमा यसरी सुनाए …

निरन्तर सफल राजनैतिक यात्रा

झापाको गौरादह नपा ३ मा जन्मिएका मन्त्री हिक्मत कार्कीले सोही ठाउँको जनता माविबाट एसएसलसी उत्तिर्ण गरे । त्यसपछि धरानको महेन्द्र बहुमुखी क्याम्पसबाट आइएल गरे । त्यसपछि थप पढ्न काठमाण्डौ गए । नेपाल ल क्याम्पस काठमाण्डौबाट संवैधानिक कानूनमा एलएलएम गरे ।

२०३५–०३६ मा पञ्चायती व्यवस्थाविरुद्ध उठेको विद्यार्थी आन्दोलनबाट प्रभावित भएर निरन्तर बामपन्थी राजनीतिमा सक्रिय भएका उनले २०३७ मा अनेरास्ववियूको सदस्यता पाए । २०४० मा तत्कालीन माले पार्टीको युथ लिगको सदस्य बने । धरानको आइएल पढाइसकेपछि घर फर्किएका उनी २०४४ मा गौरादहमा पार्टीको क्षेत्रीय कमटी अध्यक्ष बने ।

पञ्चायतकालमा अर्ध भूमिगत भएर हिक्मत निरन्तर पार्टी काममा सक्रिय भइरहे । निरन्तरको सक्रियताले उनी २०४५ मा पार्टीको पूर्णकालीन बनेर काम गर्न थाले । २०४६ मा उनले पार्टी सदस्यता प्राप्त गरे । काठमाण्डौ ल क्याम्पसमा पढ्दा हिक्मत विद्यार्थी संगठनको सदस्य हुँदै स्ववियू सभापति भए । उनी अनेरास्ववियू त्रिभुवन विश्वविद्यालय समितिको सदस्य पनि रहे । २०४८ मा उनी अनेरास्ववियू केन्द्रीय सदस्य हुँदै २०५५ मा केन्द्रीय अध्यक्ष बने । हिम्मतिला हिक्मत काठमाण्डौ जिल्ला र बाग्मती अञ्चलको दुई पटक अनेरास्ववियू अध्यक्ष बने । २०५७ मा उनी विद्यार्थी संगठन हेर्न काठमाण्डौ जिल्ला समितिको सचिव खटिए । एलएम सकेपछि उनले कानूनी रिसर्च सेन्टर खोलेर केही अध्यन अनुसन्धानका काम गरे । वकालत गर्न भने फुर्सद मिलेन २०६१ मा राजाले कु गरेपछि उनी पक्राउ परे । एक महिनाको जेल बसाइपछि उनी सर्वोच्चको आदेशअनुरुप जेल मुक्त भए । २०६२–०६३ को जनआन्दोलनपछि झापा फर्के । पार्टीले उनलाई सक्रिय जिम्मेवारी तोक्यो । उनी जिल्ला हुँदै अञ्चल इन्चार्ज बने । २०७१ को महाधिवेशनबाट उनी केन्द्रीय सदस्य निर्वाचित भए । हाल उनी नेकपाको केन्द्रीय सदस्य छन् ।

अनेरास्ववियू अध्यक्ष र पार्टी नेता हुँदा अभियान नै अभियान

हिम्कत कार्की समस्यालाई वारपार मात्र पार्दैनन् समाधानका लागि अभियान चलाउन पनि रुचाउँछन् । समस्या मात्र उठाउँदा झन गिजोलिने भएकोले त्यसको समाधान पनि खोज्नुपर्छ भन्ने उनको मान्यता छ । अनेरास्ववियूको राष्ट्रिय अध्यक्ष हुँदा जोशिला युवा हिक्मतले विभिन्न सिर्जनात्मक काम गरे । तत्काल एमाले पार्टी विभाजनपछि उनी अनेरास्ववियूका अध्यक्ष बनेका थिए । सांगठनिक अवस्था त्यत्ति राम्रो थिएन । समस्या र चुनौतीहरू धेरै थिए । तर, आत्मविश्वासी हिक्मत आफनो संगठन बलियो बनाउन सफल भए । उनले विद्यार्थी हकहितका लागि १ जेठ २०५७ मा काठमाण्डौ टुँडिखेलमा विद्यार्थी महोत्सव आयोजना गरे । वैज्ञानिक एक्जिबिसन थियो त्यो । एकै दिन २५ हजारले अवलोकन गरेका थिए । त्यसले विद्यार्थीसंगठनहरू ध्वसंमा हैन सिर्जनामा पनि उत्तिकै विश्वास गर्छन् भन्ने सकारात्मक सन्देश दियो ।

त्यो बेला पार्टीले ‘नवयुग’ भन्ने पत्रिका प्रकाशन गर्दथ्यो । उनले हरेक विद्यार्थीले श्रम गरेर आत्मनिर्भर बन्नुपर्छ भन्ने अभियान सुरु गराए । अनेरास्ववियूका हरेक सदस्यले नवयुग पत्रिकाको ग्राहक बनाउने वा बिक्री गर्नु पर्दथ्यो । बिक्रीबाट प्राप्त कमिसनले आफ्नो पकेट र पढाइ खर्च चलाउनु पर्दथ्यो ।

त्योबेला शेरबहादुर देउवाको सरकार थियो । प्रम देउवाले सांसदलाई पेन्सन र पजेरो सुबिधा दिएका थिए । तर, हिक्मत नेतृत्त्वको अनेरास्ववियूले त्यसको भण्डाफोर गर्यो । देश र जनताको अवस्था हेरेर मात्र सुबिधा लिन आग्रह गर्यो । सभामुख तारानाथ रानाभाटकोमा विद्यार्थी टोली डेलिगेसन गयो । तर, रानाभाटले मार्सल लगाएर उनीहरूलाई प्रवेश दिएनन् । पछि सर्वोच्चमा सुबिधाविरुद्ध रिट पर्यो र खारेज भयो । सांसदलाई पजेरो काण्डको पनि चर्को विरोध गरियो । अध्यक्ष हुँदा हिक्मतले शैक्षिक जागरण अभियान चलाए ।

२०७१ चैतमा उनले देशभरिका ७५ वटै जिल्लाका पार्टी अध्यक्ष र १४ अञ्चलका इन्चार्जहरूलाई सहभागी गराएर पर्यटन–प्रर्वद्धन अभियान चलाए । झापाको सुखानीबाट सुरु भएको उक्त अभियान मेची अञ्चलभरि सञ्चालन भएको थियो । ताप्लेजुङबाट उक्त अभियान टोली तेह्रथुम संखुवासभा हुँदै १२ दिनमा धरान पुगेको थियो । त्यो अभियानले देशको भुगोल चिनाउन सहयोग पुग्यो । धेरैले त्यो अभियानको अनुकरण गरे । पश्चिममा साथीहरूले रामारोसन अभियान भनेर उस्तै खाले अभियान चलाए ।

हिक्मत कार्की नेता नभएको भए पक्का कानूनी व्यवसायी नै हुनेथिए । तर, कानूनको विद्यार्थी भएपनि उनले राजनीतिबाट मुक्ति पाएनन् । जिम्मेवारीमाथि जिम्मेवारी थपिनैरह्यो ।

चीन सचित्र गाताले कम्युनिष्ट बनायो

हिक्मतकुमार कार्की मध्यमवर्गीय परिवारमा जन्मे । बुबा बमबहादुर कार्की कांग्रेसमा आस्था राख्थे । समाज सेवामा खटिन्थे । पछि हिक्मत उनकी दिदी र दाजु सबै कम्युनिष्ट राजनीतिमा लागेपछि बुबा बमबहादुर पनि बाम राजनीतिमै फर्के । दाजु दीपक कार्की दुई पटक संविधानसभा सदस्य बने । दिदी राधा कार्की अनेमसंघको जिल्ला सदस्य छिन् ।

हिक्मत सानो हुँदा चीन सचित्र पत्रिका किनेर किताबमा गाता लगाउँथे । मोटो र चिप्लो कागज अनि आर्कषक तस्बिरहरू हुनेभएकोले धेरैले गाता लगाउन चीन सचित्र पत्रिका किन्ने गर्दथे । कागज बलियो र चिप्लो हुने भएकोले पसिनाले हत्तपत्ती फटाउन सक्दैनथ्यो । चीन सचित्र पत्रिकाको पाना च्यातेर कितावमा गाता लगाउने क्रममा हिक्मतले बालबालिकासँग हात मिलाएको विभिन्न यात्रामा हिँडेको एक अधबैँशे ओजस्वी व्यक्तिलाई देख्थे । उनलाई ती चित्रहरू खुब राम्रो लाग्थ्यो र वर्णन पनि पढ्थे । साथीभाइ, घरपरिवारको चर्चाबाट चीनको कम्युनिष्ट नेता चित्रमा देखिएका ओजस्वी व्यक्ति चीनको राष्ट्रपति माओत्सेत्तङु हो भन्ने बुझे । त्योबेला पञ्चातको आडम्बर भएकोबेला उनलाई नेता भनेको सरल जनताको मनमा बस्ने खालको हुनुपर्छ भन्ने लाग्थ्यो ।

चीन सचित्र पत्रिकामा माओको गतिविधि देखेपछि हिक्मतलाई पनि वाह ! जनताको नेता भनेको त यस्तो पो त भन्ने लाग्यो । र, उनले कम्युनिष्ट विचारप्रति रुचि राख्न थाले । २०३५-२०३६ मा विद्यार्थीहरूले गौरादह बजारमा पञ्चायती शासन व्यवस्थाविरुद्ध जुलसु निकाले । त्यो जुलुसमा लाग्ने नारा पनि उनलाई मनपर्यो । भाषणले पनि तान्यो । कांग्रेसहरू पनि पञ्चायतको विरोध गर्थे तर राजालाई गाली गर्दैन थे । तर, कम्युनिष्टहरू चाँही पञ्चायत, राजा र कांग्रेस सबैलाई गाली गर्थे । हिम्मतले जनताको विचार भनेको बामपन्थी नै हो भन्ने ठानेर प्रतिबद्ध भए ।

राजनीतिलाई पेशा व्यवसाय बनाउनु हुँदैन

हिक्मत राजनीतिलाई देश र जनताको सेवा गर्ने जिम्मेवारी ठान्दछन् । उनी राजनीतिलाई पेशा व्यवसाय बनाएको पटक्कै मन पराउँदैनन् । आर्थिक आधार बनाएर सक्रिय राजनीति गर्नु राम्रो हुने उनको ठम्याइ छ । सकिँदैन भने अस्थालाई सकेको सहयोग गरेर बसेको बेश हुने उनको बुझाइ छ । सक्रिय राजनीतिका नाममा लुट्ने काम अपराध हो भन्छन्, नेता हिक्मत । हामी धेरै बदलिनु पर्ने थियो तर सकेनौँ । अझै हामी पुरानै ढर्राबाट राजनीति गरिरहेका छौँ । बन्द हड्ताललाई निरुत्साहित गर्नभन्दा पनि बढावा दिएर आफ्नो स्वार्थ पूरा गर्न तल्लिननै छौँ । यो राम्रो होइन ।

‘राजनीतिले जनतालाई पीडा हैन सेवा दिनुपर्छ । असल नियतले आस्था र विश्वास बढायो भने, मानिसहरू सबैले सर्पोट गर्छन् । तर, अराजकता मच्चाएर पैसा कमाउन वा स्वार्थ पूरा गर्न लाग्नु भनेको भ्रष्टिकरणमा फस्नु हो । यो राजनीतिको दुरुपयोग हो । नेता र विद्यार्थी दुवैले अराजक आन्दोलनलाई छाड्नुपर्छ र सिर्जनात्मक बनाउनुपर्छ,’ असल राजनैतिक व्यवहारमा विश्वास गर्ने हिक्मत सुझाउँछन् ।

युवाहरू सपार्न म अघि बढछु कार्यक्रम

मुलकमा समस्या धेरै छन् । दीगो विकास भएको छैन । उद्योग-धन्दा व्यवस्थित छैनन् । नकारात्मक सोच हाबी छ । सीमा अपराध र दुर्व्यवसन नियन्त्रण हुनसकेको छैन । दक्ष कर्मचारी प्रहरी र नेताको खाँचो खड्किरहेकै छ । विपद व्यवस्थापन उद्धार र राहतमै सीमित छ रोकथाममा प्रभावकारी भइरहेको छैन । सञ्चार क्षेत्रले अझै पूर्णरूपले समाजप्रति दायित्वबोध गर्न पाएको छैन । समाजलाई उपभोक्ताबादले सर्लक्कै निलेको छ । कर्पोरेटिकरणले राजनीतिलाई निर्धक्क किनेको छ । समाजमा म र मेरो परिवार मात्रै ठीक अरु सबै बेठीक भन्ने सोच हाबी छ । मदिरा बेचबिखन र सेवनको अवस्था डरलाग्दो गरी बढ्दो छ । मानिसले नैतिकता बिर्सेका छन्, सदाचार हराएको छ । परिवर्तनका संवाहक युवाहरू रणभुल्लमा परेका छन् ।

युवाहरू भविष्य हुन् । उनीहरूमा प्रष्ट दृष्टिकोण चाहिन्छ । उनीहरूमा जाँगर–जोशसँग लगनशीलता पनि हुनुपर्छ । परिवर्तनका संवाहक भनेकै युवाहरु हुन् । आजकल युवाहरूमा राजनैतिक दृष्टिकोण प्रष्ट हुन छाडेको छ । धेरै युवाहरू स्वार्थमा प्रेरित हुन थालेका छन् । रक्सी, सूर्ती र लागूऔषध उनीहरूका कमजोरी बनेका छन् । जसरी पनि पैसा कमाउनुपर्छ, पैसा कमायो भने सबै समस्या समाधान हुन्छ भन्ने गलत सोच हाबी भइरहेको छ । युवाहरूमा अध्यन-अनुसन्धान गर्न बानी हराउन थालेको छ । यसैले युवाहरूलाई होशियार भन्न आवश्यक छ । उनीहरूलाई बाटो देखाइदिनुपर्छ ।

यसैले मैले आफैँले योजना बनाएर युवाहरूका लागि म अघि बढन सक्छु भन्ने सोचसहित सगरमाथा टिन्स क्लब सञ्चालनमा ल्याएको हुँ । यो प्रदेशका सबै विद्यालयहरूमा निरन्तर चल्नेछ । यो अभियानले विद्यालयमा पढ्ने कक्षा ९ देखि १२ सम्मका भाइबहिनीहरूलाई सदाचारी बनाउन, लागूऔषधको कूलतबाट जोगाउन र सामाजिक कार्यमा जोडाउन सहयोग गर्छ ।

युवाहरू पहिले नैतिकवान हुनुपर्छ अनि मात्र उनीहरूले राजनीतिलाई असल बनाउन सक्छन् । किनभने राजनीति ठीक बनाउन असल मान्छे चाहिन्छ । एक नम्बर प्रदेशका २ हजार विद्यालयका २ लाख विद्यार्थीहरू हरेक वर्ष यो क्लबमा सामेल हुन्छन् । यो अभियान पैसामुखी हुने पो होकी भन्ने धेरैलाई चिन्ता छ, तर हुँदैन । यसमा कसैले पैसा पाउँदैन, मात्र मार्गदर्शनको उपाय पाउँछ । सरकारले मात्र लोगोअंकित व्याज दिने हो । विद्यालयमा भएका रेडक्रस, स्काउट, एनसिसी, फ्रेण्डस क्लबआदि सबैसँग सगरमाथा टिन्स क्लबको सहकार्य हुन्छ ।